Również w tym rozpędzonym świecie, pełnym sprzeczności i zmienności, powstaje seria obrazów inspirowanych malarstwem bizantyńskim. Sergiusz Powałka czerpiąc ze sztuki sakralnej, istniejącej prawie dwa tysiące lat, tworzy prace na pozór nieopisujące rzeczywistego świata. Zebranie prac i pokazanie ich na wystawie zatytułowanej “EIKON” ukazuje zainteresowanie i fascynacje tym, co zniszczone, nieczytelne, niemodne i niezbyt popularne. Wbrew pozorom opisuje współczesny świat, bogaty w różnorodność formy, kolorów i dźwięków, używając starego języka wypowiedzi malarskiej. W różnorodnej tematyce ikon, przedstawiających świętych, twórca nie zwraca uwagi tylko i wyłącznie na wymowę dzieła sakralnego, ale na wielowymiarowość malarstwa. Poprzez bogaty, tradycyjny zapis, malarz odwołuje się do zapomnianych na “pierwszy rzut oka” i nieprzystających do współczesnego świata wartości.

Wystawę można oglądać do 14. 03. 2012 r.

–
Szukasz niezwykłego dzieła sztuki? Przyjdź na wystawę, zobacz, wybierz.Skontaktuj się z artystą, spotkajcie się w naszej galerii, zróbcie pomiary, ustalcie cenę. Kilka prostych kroków, dzięki którym staniesz się posiadaczem jedynego w swoim rodzaju dzieła sztuki.
Autor wystawy: Sergiusz Powałka; e-mail: sergio.powalka@gmail.com
Galeria “Plama”: ul. Pilotów 11, 80-460 Gdańsk, Tel. 58 557 42 47
–

Współorganizator: poMorze Sztuki www.pomorzesztuki.com

Stan rzeczy. O rysunkach Magdy Szafarczyk.

Magda jest dziś absolwentką gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych. Wyszła, jak inni studenci, z akademickich ćwiczeń rysowania martwej natury i z własnej woli do nich powraca, ale tym razem na warunkach, które sama określa.

W dialogu Magdy ze światem sytuacja wnętrze–przedmiot jest stałym punktem odniesienia, wybraną scenerią wtajemniczeń. Tym razem autorka czyni nas gośćmi – jak sądzę – swojego pokoju, gdzie obiekty i rekwizyty są na wyciągnięcie ręki. Dzieli się z nami radością obcowania z formami, których różnorodność zdaje się nie mieć granic.

Rzeczy. Przedmioty. Żyją własnym życiem: grają zespołowo lub indywidualnie, konfigurują, wchodząc ze sobą w bliższe i dalsze koligacje. Pod czułym spojrzeniem okazują się nieredukowalne do czystej fizyczności: czuwają przy nas, mówią do nas lub trwają w milczeniu. Ale są też materialnymi desygnatami rzeczywistości i jako takie czepiają się osób, które potrzebują solidnie utwierdzić się w rzeczywistości, zaświadczyć o swoim istnieniu wobec otoczenia.

Świat rzeczy jest niezbywalną częścią świata człowieka. One i my to byty od siebie zależne. My opisujemy rzeczy, rzeczy opisują nas. Być może różni nas od nich znacznie mniej niż nam się wydaje…

W przypadku twórczości Magdy obserwujemy mocowanie się z paradoksem: jak uskrzydlić zwyczajność i równocześnie, jak usidlić nadzwyczajność. To pewnie najciekawszy aspekt tej sztuki.

Dekonstrukcję czyni autorka podstawowym narzędziem. Od dłuższego czasu upiera się by forsować ograniczenia, jakie stawia klasycznie pojmowany rysunek i … już udało się go wyprowadzić z papieru. Tym razem na firankową tkaninę.

Mocą kreacji nadaje rzeczom szczególną właściwość – wolność od prawa grawitacji. To ułatwia dyslokację rzeczy i przestrzeni, i przeniesienie ich w inny wymiar, pomaga zawiesić je pomiędzy ulotnym i wiecznym. Przy okazji ujawnia się harmonia i piękno utajone dotąd pośród trywialności.

Tak się wydaje. Ale czy jest tak naprawdę? Niech każdy sam rozwiąże dylemat: czy zobrazowane rzeczy istnieją od tej chwili jako fantomy rzeczywistości, czy mimo wszystko mamy do czynienia z ruchomymi obrazami uporczywej zwyczajności?

prof. Roman Gajewski

Pracownię prowadzą: prof. Janusz Akermann oraz mgr Krzysztof Cybulski.

Wystawę można oglądać do 05. 01. 2012 r.

W dziejach sztuki co pewien czas (kiedy, jak i dlaczego to osobna kwestia) wzbudzają się artyści ekspresjoniści, którzy podsuwają nam przed oczy swoje mało przyjazne człekostwory, dowód, że diabeł w nas i między nami nie odpuszcza i wciąż z zapałem miesza.

Szanowny Panie Freud, wyjaśnij: czy twórczość Darii Szczypiorowskiej, bo ta interesuje nas najbardziej, to ostrzeżenie, spór z rzeczywistością, czy wyrównujący rachunki odwet na rzeczywistości? A może forma obrony, może rozpaczliwe poszukiwanie równowagi? Jakiekolwiek były by powody – widoczna jest pasja i potrzeba odreagowania. Jakiekolwiek były by powody – dominuje twórcza złość, determinacja i napięte mięśnie.

Środki malarskie zredukowane zostały do podstawowych: rozległe płaskie plamy, szeroki gest, a oprócz czerni i bieli kolory podstawowe. Bez półtonów. Bez galanterii; bez kokieterii. Jest za to  b e z p o ś r e d n i o ś ć  przekazu, a bezpośredniość zwykle uwiarygodnia ekspresjonistę.

Jeśli jednak dusza nie jest chora nieuleczalnie, to czarnowidztwo musi się z wolna wyczerpywać; zęby nie służą wyłącznie do zgrzytania albo kąsania.

Właśnie pogoda zmienia się i w stosunkach Darii ze światem idzie ocieplenie.
Jest przełom. Cóż, dusza rogata wciąż daje o sobie znać i nadal rodzi brutalne kształty i mroczne klimaty, ale wąskimi szczelinami przenika jaśniejsze światło.
A zatem afirmacja istnienia? Nieśmiała nuta optymizmu – optymizmu nie przeciw czemuś, a pomimo wszystko? Jeszcze trochę, a wraz z artystką polubimy potwory; jeszcze krok, a na swój groteskowy sposób staną się przyjazne.

Równocześnie topnieje ilość klisz i cytatów z pop-kultury, a to pomyślny objaw.

*

Swoje nieodłączne, krwiście czerwone spodnie zamieniła ostatnio Daria na … różowe. Zjadliwie różowe, to prawda, ale zawsze!

Prof. Roman Gajewski

Wystawę można oglądać do 30. 11. 2011 r.

Szukasz niezwykłego dzieła sztuki? Przyjdź na wystawę, zobacz, wybierz. Skontaktuj się z artystą , spotkajcie się w naszej galerii, zróbcie pomiary, ustalcie cenę. Kilka prostych kroków, dzięki którym staniesz się posiadaczem jedynego w swoim rodzaju dzieła sztuki.

Autor wystawy: Daria Szczypiorowska; e-mail: daria@wladyslawowo.biz.pl

– To Krzysztof ośmielił mnie na tyle, że odważyłem się publicznie pokazać powiększenia – wspomina dzisiaj Brydak. – A był to czas fotografii czarno-białej, opracowywanej w klasycznej ciemni, dzisiaj trochę idealizowanej. Na ścianach wystawowych ścierała się podszyta romantyczną mgiełką tradycja polskiego pejzażu spod znaku Bułhaka i Wańskiego, którzy postrzegali krajobraz dość malarsko, ze znacznie nowocześniejszą estetyką, chociażby Hartwiga czy Pierścińskiego, którzy wprowadzili do krajobrazu inne zasady kompozycji, szukając rytmu, dynamizmu, wyrazistości graficznej, narracji dobitnej i od romantyzmu dalekiej. Ten spór miał dla mnie wtedy wielki powab.

Po latach przerwy zmiana miejsca zamieszkania – przeprowadzka z Sopotu do Kartuz – była niewątpliwym impulsem powrotu do fotografowania, a wybór tematu w naturalny sposób wyniknął z otoczenia, fascynacji pejzażem Kaszub, po których Brydak od dawna wędrował z tą samą ciekawościa, co niegdyś po górach. Inspirowały go miejsca znane z turystycznych szlaków, ale postrzegane w sposób indywidualny.

Tradycja fotograficznego pejzażu jest Brydakowi nadal bliska. Nigdy nie pociągała go fotografia społeczna, czy prasowy reportaż. Emocjonalny kontakt z naturą był wystarczającym powodem sięgania po aparat. Nowym wyzwaniem stała się natomiast nowoczesna technologia cyfrowa, która zastąpiła ciemnię.

– Fotografia cyfrowa radykalnie przewyższa potencjał tak zwanej fotografii analogowej – mówi Brydak. – W efekcie, wątki na pozór znane domagaja się ponownie przeglądu i zainteresowania. Z drugiej strony, bezlik możliwości zmusza, jak nigdy, do dyscypliny i rozważnego wyboru efektu.

(…) Tematem są znane i wydawałoby się opatrzone w folderach turystycznych jeziora, Ostrzyckie, Brodno Wielkie i Małe, Raduńskie, Patulskie, Kłodno, Lubygość, ale tak, jak je widzi Brydak, nikt ich nie zobaczył. Jak malarz, fotografuje w zasadzie światło o różnych porach roku i dnia, często w tych samych miejscach. To ono odmienia kolory i tworzy ów szczególny i zmienny ich nastrój. Fotografie te nie są prostym zapisem obrazu, ale przekazaniem doznanego wrażenia, przeżytych emocji oraz indywidualnego sposobu widzenia, które autor chce przekazać odbiorcy. Znamienne, że unika architektury i obecności człowieka, jak by chciał pokazać naturę swobodną i pierwotną. Kunszt widzenia pozwala mu dostrzegać detale, jak odbicie w wodzie, graficzny rysunek gałęzi czy przybrzeżnych traw, zawsze jednak z dbałością o całość kompozycji obrazu. Rozległe perspektywy, dalekie horyzonty, spokojna tafla wody, wszystko to sprawia, że dominuje nastrój ukojenia i spokoju. Zachwyt i czułość, z jaką patrzy Brydak na naturę, sprawia, że jego fotografie mają poetycki, liryczny wyraz. Trudno oprzeć się malarskim porównaniom, a jednak pejzaż w naturalny sposób do nich skłania, mimo różnic wynikających z odmiennych mediów.

Zofia Watrak

Wojsław Brydak

Publicysta, tłumacz, autor sztuk teatralnych, urodzony 18 stycznia 1942 roku w Krakowie.

Od 1995 roku redaktor naczelny „Rocznika Sopockiego”. Obecnie redaktor naczelny Wydawnictwa Akademii Muzycznej w Gdańsku.

Jako autor sztuk teatralnych wystawianych na scenach gdańskich, w Warszawie i w Toruniu, debiutował w 1970 roku sztuką Gra , w Teatrze „Wybrzeże”.

Od 1994 roku związany z wydawnictwem Rebis zajmuje się tłumaczeniem literatury anglojęzycznej; przełożył na język polski prozę m. in. Woody Allena, Francisa S. Fitzgeralda, Kena Keseya, Salmana Rushdiego, Williama Whartona; łącznie ponad 20 powieści i zbiorów opowiadań.

Wieloletni redaktor muzyczny Rozgłośni Gdańskiej Polskiego Radia (dziś Radio Gdańsk),  publicysta między innymi tygodnika „Wybrzeże”, „Głosu Wybrzeża”, przez pewien czas współpracownik programu muzycznego gdańskiego oddziału TVP.

W latach 60. zeszłego wieku aktywny członek Gdańskiego Towarzystwa Fotograficznego.

Wydruki zdjęć wykonała firma Mag Foto Studio w Kartuzach

www.magfoto.pl

specjalne podziękowania autor zdjęć składa

Cezaremu Czai i Mikołajowi Bisewskiemu

Wystawa prac Justyny Dziechciarskiej jest elementem programu przygotowywanej po raz pierwszy Nocy Murali (Gdańsk Zaspa, 17. 06. 2011 r.)

Wystawę można oglądać do 30. 06. 2011 r. od poniedziałku do piątku w godz. 12.00-20.00

Wystawę można oglądać do 27. 05. 2011 r.

Zbliżający się wernisaż łączy kilka okoliczności: jubileusz Artysty oraz zbliżającą się beatyfikację Ojca Świętego.

Wystawę można oglądać do 2. 05. 2011 r.