Członkowie Cocodraży starają się każdorazowo zaskoczyć swoją publiczność niestandardowym wykonaniem utworów, prowadzeniem żarliwego dialogu, bądź to przygotowując szereg zaskakujących “performance’owych” niespodzianek. Obecnie zespół promuje swoją debiutancką płytę zatytułowaną “Keszka Najc?”, która właśnie pojawiła się na rynku muzycznym.

Cocodraże są laureatem kilku festiwali m.in.: “Red Bull Tourbus”, “Lizard King Festiwal 2010″, In Memoriam Festiwal Grzegorza Ciechowskiego. Występował u boku takich zespołów jak Pogodno, Pink Freud, Muchy, Łąki Łan czy Maria Peszek, a w ostatnich latach można było go zobaczyć na wszystkich ważniejszych lokalnych scenach klubowych.

Zespół istnieje od roku 2007. Założycielem, frontmenem, ex-gitarzystą i autorem tekstów jest Atanazy B. Motorniczy zespołu, a jednocześnie najbardziej doświadczony muzyk w składzie to perkusista, ukrywający się pod pseudonimem Arcybiskupa Bonawentury. Następne miejsce na piedestale szaleńców zajmuje niejaki Bartolo Meo. Jazzowa improwizacja pianistyczna, za której powiew odpowiada, uelastyczniła rockowy szkielet kompozycji zespołu. Dalej wymienić należy wszechstronnego basistę Stefana Łekłesza. – Nie istnieje na świecie abstrakcja, która nie podałaby się jego głęboko otwartemu umysłowi muzycznemu. Całości dopełnia wyposażony w zestaw indywidualnych odgłosów Doktor Andżisan. To on zapewnił gitarze pełnoprawną rolę w zespole, z rytmicznej przeobrażając ją w wielobarwną, indywidualną paletę dźwiękową.

Grzegorz Szlanga – aktor, reżyser, założyciel Chojnickiego Studia Rapsodycznego, laureat nagrody dla najlepszego reżysera na  Festiwalu Sztuk Autorskich WINDOWISKO 2011.

“Ta wystawa to refleksja dotycząca dwóch osiedli, w których mieszkałem – gdańskiej Zaspy i warszawskiego Ursynowa. Robiłem ją z wewnętrznej potrzeby artysty, mówiącego językiem sztuki do mieszkańców, projektantów i administratorów. We wstępie do wystawy prof. Wiesław Anders napisał: Jest ona opowieścią o kulturze projektowania, o kulturze budowania i o kulturze użytkowania współczesnych dzielnic mieszkaniowych miast dużych naszego kraju. Została dobrze przyjęta przez zwiedzających. Miała 6 ekspozycji /dwie w Gdańsku [jedna w witrynach sklepu Victus], dwie w Warszawie oraz we Wrocławiu i Bydgoszczy/, posłużyła do zorganizowania seminarium dla dziennikarzy i architektów, została opisana w miesięczniku Architektura /nr 4-1980/, w książce Iwony Jacyny „A jednak miasto?” /Warszawa 1984/ oraz w podręczniku dla liceum Piotra Bogdanowicza „Człowiek i przestrzeń” /Warszawa 1988/. Wystawa, będąca współwłasnością autora i Pracowni Sztuk Plastycznych, zaginęła”.

Stefan Figlarowicz

Organizator: Instytut Kultury Miejskiej, “Plama” Gdański Archipelag Kultury

“Portrety anamorficzne”

Zainspirowany pewnym niekontrolowanym przebiegiem wydarzeń cykl portretów anamorficznych zaczął powstawać spontanicznie i bez głębszej refleksji. Powodem malowania była wewnętrzna potrzeba działania, znalezienie ujścia emocjom, w końcu – dialog z obrazem i szukanie odpowiedzi. W miarę malowania kolejnych obrazów i porównywania do poprzednich – rzetelnych i wynikających z obserwacji natury, z wnętrza portretów zaczęła jawić się przyczyna ich istnienia – zamiana złej energii w dobrą możliwa dzięki żartowi wyrządzonemu rzeczywistości. Dowcipowi, który zaczął zniekształcać ją i znalazł wyraz w obrazach w postaci przeinaczonego ujęcia twarzy. Spora doza przekory i cynizmu w dalszym procesie twórczym ustąpiła miejsca katharsis artysty i postępującym poszukiwaniom formalnym w ramach portretu anamorficznego, czyli portretu “tego co nie jest” albo inaczej – jest subiektywnie.

„Szukasz niezwykłego dzieła sztuki? Przyjdź na wystawę, zobacz,  wybierz. Skontaktuj się z artystą, spotkajcie się w naszej galerii, zróbcie pomiary, ustalcie cenę. Kilka prostych kroków, dzięki którym staniesz się posiadaczem jedynego w swoim rodzaju dzieła sztuki.
Autor wystawy: Przemysław Szukaj e-mail: klucjan@o2.pl
Galeria “Plama”: ul. Pilotów 11, 80-460 Gdańsk, Tel. 58 557 42 47″

Współorganizator: poMorze Sztuki

Upór w dążeniu do realizacji swych planów, chęć posiadania wiedzy zarezerwowanej tylko dla mężczyzn, determinacja w poszukiwaniu prawdziwej, niczym nieskażonej miłości były impulsami kształtującymi poglądy i decyzje tych trzech postaci. Silny sprzeciw wobec zastanego porządku nie może przejść bez echa. Każda zaznała niewymownej, lecz nieuchwytnej i nierzeczywistej miłości i musi liczyć się z pozostałą głuchą pustką wdowiej samotności.

Monodram w wykonaniu Eweliny Damps
Scenariusz: Ewelina Damps
Scenografia i kostiumy: Alicja Mojko, Anna Molga
Muzyka: Tomek Kobiela
Reżyseria: Alicja Mojko, Marek Brand

W oparciu o książki: „Abelard i Heloiz” Pierre’a Abélarda, „Papieżyca Joanna” Donny Woolfolk Cross oraz R. Duncan, Abelard i Heloiza, spolszczył J. S. Sito

przekonuje do mycia zębów i pomaga pokonać lęk przed wizytą u dentysty.

Występują: Grzegorz Gajewski
Czas trwania: około 60 min
Bajka przeznaczona dla dzieci w wieku 3 – 12 lat

Pachnie jeszcze bardziej, gdy po kilku godzinach odwiedzamy suk i wreszcie lokalizujemy źródło zapachu. W jednym ze sklepików stoi na ladzie gliniane naczynie, z którego unosi się jasny, wonny dym. Zapach jest wyraźnie wyczuwalny, ale nie duszący…

Maskat jest niezwykle malowniczo rozłożony wzdłuż urozmaiconego wybrzeża morskiego, w którym przeplatają się piaszczyste plaże i skały. Jego główne dzielnice rozdzielone są pasmami skalistych gór. Aby dostać się z jednej dzielnicy do innej trzeba wspiąć się szosą na przełęcz lub skorzystać z bulwaru biegnącego wzdłuż wybrzeża.

Maskat różni się od stolic pozostałych krajów Półwyspu Arabskiego między innymi tym, że niewiele tu znaleźć można nowoczesnej wielkomiejskiej architektury w postaci błyszczących szkłem wysokościowców.

Obecny sułtan Qaboos Bin Said – absolutny władca kraju cieszy się w Omanie dużą popularnością. Poczynając od lotniska spotykam wszędzie portrety tego mężczyzny w sile wieku, o szlachetnych rysach i starannie przystrzyżonej, srebrnej brodzie.”

Marcin Wróbel

O Omanie opowiedzą: Marcin Szychowski, Marcin Wróbel i Radosław Czerniawski